آن عق های رمانتیک

اغلب حوادث زندگی از دست آدم خارج هستند. زندگی  آدم  را بیشتر واکنشش به حوادث شانسی و تصادفی اطرافش تشکیل میدهد. برای مثال پنج شنبه ی پیش یازده و نیم شب افتان و خیزان از فرودگاه رسیدم. نق زدم که وای هلاک شدم، مردم، این چه زندگی ایه، این چه کاریه، کدوم کاره که آدم شب خونه نیاد آخه؟ به الف تاکید کردم که من صبح زود به وقت یک شهر دیگر که از ما جلوتر هستند باید برای جلسه ای بیدار بشوم. اخم و تخم اش را هم به الف کردم. بعد پیژامه ی خیلی گشادم که حتی پیلی دارد و مرا دو سایز گنده تر جلوه میدهد پوشیدم، نشستم لبه ی تخت. زیر پتو یک چیز سختی بود که از جایم پریدم، زدم کنار و دیدم الف کل احساسات رمانتیکش را زیر پتو در قالب گل و «زامپاین» متشعشع کرده. یک جعبه جواهر هم کنارش گذاشته.

حالا شما را ببرم به گذشته: در هشت سال گذشته خیلی صحبتش را نکردیم ولی هر بار صحبتش شد توافق کردیم که همینطوری خوبیم و لازم به ازدواج مان نیست. با هم زندگی کردیم و خانه دار شدیم و خانه چیدیم و با هم بزرگ شدیم و پدر مادرهایمان موفق نشدند راضی مان کنند که حرکتی بکنیم. من احساسات منفی ای داشتم راجع به اینکه بروم لباس سفید بپوشم و جلو خدا و دولت ابراز کنم قصد دارم با کسی طولانی مدت زندگی کنم و قول بدهم و سند بزنم. مسخره ام میآمد از عروسی هایی که میرفتم و درباره ی عقد اسلامی هم احساس انزجار پرورانده ام و اگر بخواهم روشن و پوست کنده بگویم، یک افه ی روشنفکر مآبانه ی نگاه از بالا هم به مقوله ی ازدواج و عروسی داشتم و شده بود پز زندگی ام.

حالا نمیخواهم به شدت ابراز کنم که با من نبود میلی، این اواخر به فکر افتاده بودم که بد نیست مثلا سالگرد ده سال آشنایی مان را یک جشنی بگیریم. خانواده و فامیل و دوستهای نزدیک مان را دعوت کنیم، شراب وا کنیم و عکس بگیریم. اسمش را نگذاریم عروسی، بگذاریم جشن. پدر مادر گرامی ام هم از دنیا انگار همین جشن را فقط بخواهند دیگر. همه کارشان را کرده اند، هر چی خواسته اند و نخواسته اند شده و نشده و حالا فقط من مانده ام. تازگی ها به جای ترس از ازدواج، دچار ترس شده بودم که شاید دارم اشتباه بزرگی میکنم شادمانی ای که اینقدر ساده میشود به پدر مادرم بدهم را بدون دلیل مشخصی ازشان بگیرم.

بعد خودم را در پیژامه ی پیلی دار دو سایز بزرگم یافتم، نشسته بر لب تخت بروی یک بطری شامپاین. غافلگیر شده بودم از این موقعیت و از جعبه ی جواهر قضیه. قلبم شروع کرد به توپ توپ. از الف همچین کاری بعید بود. این ما نیستیم. ما این کاره نبودیم. فلذا گفتم خیلی ضایعی الف و جوک بیخودیه. این جعبه خالیه. از این کلمات مطمئن نیستم. ولی مطمئنم که گفتم جعبه ات خالیه. خب میشناسمش. جعبه اش خالی بود. باز کردم دیدم چیزی تویش نیست. الف مثل یک شاهزاده ی قهرمان جعبه ی واقعی را از جیبش در آورد و خیلی شورش کرد و حقله را گرفت جلویم. این مثال یک حادثه است که از دست من خارج است. قاعدتا باید گریه میکردم، اشک شوق و شور میریختم و در جواب سوالی که الان یادم نیست چه بود میگفتم بله، بله ، بله. واکنش من البته غش غش خنده بود. الف را گرفته بودم بغلم و میخندیدم. خاطرم هست که پرسیدم آیا این جوک است؟ دوربین مخفی است؟ الف هم یکمی خندید ولی ابراز کرد که نه خیر جدی است. جدی سوال دارد که آیا من زنش میشوم؟

تعریف زن و شریک زندگی چیه که الان از فاز شراکت در همه چیز در بیایم و به فاز زن وارد بشوم؟ جواب این سوال برای من مشخص نیست. ولیکن در جواب مردی که کل عواطف عاشقانه اش را روی هم گذاشته و برای من یک حلقه خریده سخت است بشود گفت نه بابا، چه کاریه. فلذا حلقه ی کذا را تقریبا چنگ زدم و به کمک الف دستم کردمش. بسیار گشاد بود. بعد از هشت سال زندگی، مرد من هنوز اندازه ی انگشت های من دستش نیست. البته قبول دارم، مگر چند بار طرف برای من حلقه خریده است؟ بالاخره با حلقه ی گشاد در دست، شامپاین را وا کردیم و به سلامتی پای اسکایپ با پدر مادرمان نوشیدیم. زندگی یکمی مسخره شده است. لحظات مان پای اسکایپ میگذرد. اگر از این وضعیت ارتباطات خانوادگی ما یک فیلم درست کنند به پرده ی سینما بیندازند مطمئن نیستم کمدی سیاه است که تراژدی.

باری، هر دو خیلی خوشحال بودیم. یک هورمونی مسئول احساسات رقیق و عطوفت و وابستگی عاطفی است. مطمئنم آن شب میزان زیادی از آن هورمون (اوکسی توسین) را ترشح کردم و ریختم داخل جریان خونم. الف اصرار داشت که شامپاین بخور. بخور. بیشتر بخور. قصد داشت شنگول بشوم و به مناسبت نامزدی لابد زیر پتوی کذا کمی به هم بپیچیم. فلذا هی ریخت و من هم از هیجان و هل بودن (و لابد بالا بودن سطح اوکسی توسین) هی نوشیدم. بالاخره نزدیک یک صبح اجازه ام را گرفتم که بروم بخوابم، چون شامپاین، حلقه، ازدواج یا هیچ، فردا صبحش جلسه ی صبح زودم سر جایش بود. آقا انگار باری از روی دوشش برداشته باشند، سرش را روی بالشت گذاشت و فلفور خرناسش بلند شد. من سرم گیج میرفت. به خصوص چشمهایم را که میبستم در تاریکی همه چیز میگشت. چشمهایم را که باز میکردم بهتر میشدم. ولی احساس میکردم میخواهم شکوفه بزنم. فلذا دویدم به مستراح و کاسه ی توالت را در آغوش هیجان زده ی عرق کرده ام گرفته ام. از خنکی کف توالت حالم بهتر شد و برگشتم به تخت. باز این مصیبت تکرار شد، دویدم تا مستراح. شکوفه ای نیامد، و برگشتم به تخت. بار سوم با صدای «عق» عمیقی که از تحتانی ترین نقطه ی معده ام می آمد تگری مفصلی زدم. الف بعدها تعریف خواهد کرد که شبی که ما نامزد کردیم، او از صدای «عق» بیدار شد، چه «عاظقانه». آمد تو توالت سراغم و خیلی پشیمان و نادم معذرت خواست که اینقدر «جامپاین» به من خورانده است. بعد مرا برگرداند به تخت. دفعه ی چهارم و پنجم سری عق های رمانتیک من اینقدر خوابش سنگین شده بود که دیگر بیدار نشد. فلذا من باید این داستان را در تاریخ ثبت کنم، این منم، منی که در  مثلا «رمانتیک» ترین شب زندگی ام، با یک پیژامه ی تاریخی کف توالت منزل مان عق های فجیعی زدم. باشد به یادگار از دوست.

Advertisements
درباره

من کارمند روزم. دلداری ام اینه که شبها نویسنده ام

برچسب‌خورده با: , , , , ,
نوشته شده در Uncategorized
89 دیدگاه برای “آن عق های رمانتیک
  1. سيب می‌گوید:

    تبريك، بالاخره دم به تله دادي :)) واقعت اينه كه همون حلقه ساده و دامبالي ديمبول بعدش تاثير عجيبي رو روابط آدم ها ميگزاره. براي خود من هم عجيب بود كه بعد از ٦ سال با هم بودن همچين كه اون سند زده شد زندگي ما وارد فصل جديدي شد. درست مثل يه كتاب دو جلدي ( يا شايد هم چند جلدي)

  2. Solmaz می‌گوید:

    واقعا؟ یعنی‌ الان تبریک بگم؟ :د

  3. nina می‌گوید:

    mobarakeh:)

  4. گلاره می‌گوید:

    مبارکه
    من هزار بار میخواستم بگم دل بابا و مامانتو شاد کن
    اگه خودت اعتقادی به این مسائل نداری چه فرقی داره که واقعا عروسی کنی یا نکنی.
    الان خوشحالم که اینو خوندم
    بازم مبارکه

    • دانشمند می‌گوید:

      من خیلی ممنونم که اینقدر به فکر منی . چه قدر جالبه که خواننده هام، که اصلا من رو در دنیای واقعی نمیشناسند برام خوشحالند. خیلی جالبه. روابط انسانی ِ جالبی دست و پا کردم !

  5. زهرا می‌گوید:

    به به مبارک باشه …. خیلی خوشحال شدما !

  6. ترنج می‌گوید:

    تبریک میگم خیلی زیاد

  7. "هـ" دوچشم می‌گوید:

    you may kiss your bride! 😀
    مبارکه 😀
    گیل گیل گیل گیل گیل…

  8. At می‌گوید:

    اين هم يه مدلشه ديگه، مباركه :*

  9. ناشناس می‌گوید:

    چه بد!

  10. London from London می‌گوید:

    جِنگ و جِنگه ، ساز میاد از بالای شیراز میاد
    شازده دوماد غم نخور که نومزدت با ناز میاد
    سر کوچه ی عروس خانوم شاخه گل کردند سوار
    سز کوچه ی شازده دوماد صد شتر کردند قطار
    یار مبارک بادا ایشالله مبارک بادا
    یار مبارک بادا ایشالله مبارک بادا

  11. ماژور می‌گوید:

    خوشحالی جای خوشحالی دارد. مبارک باشه. اما راستش این پست آخری مهر تاییدی بود روی جهتی که وبلاگ شما پیدا کرده بود این اواخر. مدت هاست که مثل قدیم تیز و سرزنده نمی نویسید – مثل آن زمان هایی که مثل نویسندگان وبلاگ های خرس و لنگ دراز نوشته هایتان پر از هیجان بود. متاهلها وبلاگ نویس های خوبی نیستند شاید یا من دست کم نمی شناسم. وبلاگ نویسی با نارضایتی، تنهایی، تجرد و بالاو پایین احساسات ارتباط مستقیم دارد.
    امیدوارم خوش باشید همچنان حتی اگر دیگر خوب ننویسید

    • سيب می‌گوید:

      جناب ماژور افراد متاهل هم ميتوانند ناراضي و تنها و احساسات بالا و پايين داشته باشند و تنوع اون هم از افراد مجرد بسيار بالاتر خواهد بود ولي رابطه تجرد و قلم ؟؟؟ همين بس كه در ادبيات ايران شاملو و آيدا داريم، سايه و آلما داريم.

      • دانشمند می‌گوید:

        حالا من یک مقدار قبول دارم که شل شده ام. لوس شده ام. اینه دیگه، زندگی متعهدانه لوس تر از زندگی مجردی است. قبول !

    • دانشمند می‌گوید:

      هاهاها… درست میگی و قبول دارم. باشه میذارم تو برنامه یک طلاق کوچولو هم بگیریم سر راه.

  12. بین التعطیلین می‌گوید:

    مبارک باشه . هر چقدر هم که رسم ازدواج رو احمقانه بدانید و می دانستیم . با حاله . تعهد گرچه در ظاهر سخته ولی یه مرحله از عاشقیته .

  13. ghasedak می‌گوید:

    دانشمند جان تبریک میگم خیلی‌ زیاد… propose کردن الف هم خیلی‌ با مزه بود به نظر من D: شاد باشید!

  14. روجا می‌گوید:

    مبارک باشه جیگیلی

  15. دیلا می‌گوید:

    مبارکه دانشمند جان. پس دیگه ذهنت از الان درگیر مراسم و جشن و لباس و ایناست تا اطلاع ثانوی 🙂

  16. ساحل غربی می‌گوید:

    ایشالا پای هم پیر شید :دی :دی

  17. ناشناس می‌گوید:

    خوب پس مباركه! ما هم كه دنبال بقيه سريال هستيم

  18. مریم می‌گوید:

    وای من چرا انقد خوشحال شدم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ تبریک میگم دانشمند جون.عشقتون مستداااام

  19. مامان می‌گوید:

    اولا خیلی مبارکه، ثانیا منم زندگی اسکایپی دارم، میفهمم!

  20. shahab می‌گوید:

    ajib daastane zendegit, mano yadeh do nafar mindazeh, … vo Amir

  21. آزيتا می‌گوید:

    مبارك باشه دانشمند جان، زندگي متاهلي خيلي با همخونه بودن فرق نمي كنه ولي احساس شما كاملا متفاوت خواهد بود!! ( چقدر ادبي ، خواهد بود!!! هاهاها)

  22. امیر م. می‌گوید:

    مبارکه 🙂

  23. Allen G می‌گوید:

    من هم ناخوداگاه ذوق زده شدم و خوشحال، مبارک باشه! آرزوهای خوب خوب زیاد هست و از نام بردن یکی‌ یکیش معذورم، همه اش باشه برای شما و الف و زندگی‌ جدید زن و شوهریتان.

  24. خانــــومِ سین می‌گوید:

    بلاخره شمام رفتی :دی
    منتظرم از اثرات حلقه بگی و واقعا ببینم رابطه بعد از این جریانات وارد فاز جدیدی میشه یا نه

  25. dice می‌گوید:

    در يك هفته اي كه با اينجا آشنا شدم 2 سال آرشيو رو با ولع خوندم و خوشحالم از اين اتفاق بامزه ي جديد 🙂
    مباركتان باشد.

  26. mahsa می‌گوید:

    تبریک میگم عزیزم :*
    نمیدونی با چه ذوقی این پستت رو خوندم 🙂 مبااااااارک باشه

  27. دمادم می‌گوید:

    خب بله تبریک. تبریک دارد. چون زندگی تان نه به این زودیها، بعد از چهار پنج سال خود به خود تغییر خواهد کرد.

  28. maryam می‌گوید:

    gar che dashtam nahar mikhordam va kami halam degargoon shod az parageraphe akhar, vali khoob bood. omidvaram ghadame mosbati bashe

  29. ترانه می‌گوید:

    تبریکات فراوان، همیشه شاد باشین با هم

  30. jean می‌گوید:

    مبارکاست حاج خانوم. همچی سر زنده و شنگول شدی تو این پست. گمئنم یه چیزی تو شامپاین بوده رفته تو خونت بلکه م بشه تا آخر عمرتون با حاح آقا همون تو بمونه.

  31. goldeneverstand می‌گوید:

    به به. بسیار مبارک باشه. خیلی خوشحال شدم.

  32. نسیم می‌گوید:

    من تازه اومدم اینجا و اولین پستی که خوندم این بود. بعد خوشم اومد و هی عقب عقب رفتم. می دونم حالاحالاها مهمونتم. خوشبخت باشی 🙂

  33. یک ابله ازملت همیشه در صحنه می‌گوید:

    یعنی بعد از ۸ سال, اقای داماد تازه قراره تشریف بیاورند حجله ?
    چطور تونستی ۸ سال مقاومت کنی و دختر بمانی ?
    تو واقعا خواهر پسر شجاع هستی.
    امت اسلام به تو افتخار میکند.

    محمدیاش صلوات بفرستند.

  34. マリヤム می‌گوید:

    ای روزگار، پس این شتر دم در خونه شما هم نشست؟ 😀
    برات خوشحالم زیاد! بادا بادا و مبارک بادا!

  35. ناشناس می‌گوید:

    «واکنش من البته غش غش خنده بود. الف را گرفته بودم بغلم و میخندیدم» <— binahayat ghashang bood 🙂

  36. مهتاب می‌گوید:

    مباركه!!!از وقتي پستي كه براي كمك به خريد لباس عروس دوست تان نوشتيد حس كردم شما هم به زودي ازدواج مي كنيد!

  37. Nima می‌گوید:

    ای بابا خیلی‌ حیف شد. من همش منتظر بودم رابطتون به هم بخوره بعد خودم بیام بگیرمت!!

    به هر حال حالا که قسمت ما نبود ایشالا خوشبخت شید.(علامت چشمک!!)

  38. nava می‌گوید:

    من از اون خواننده‌هایِ خاموش قدیمی‌ ام. یعنی‌ آرشیوت رو نه امروز و دیروز، که در طولِ زمان و به روز خونده ام. بهت تبریک میگم نه فقط به خاطرِ این خبرِ خوش، که به خاطرِ احساس و انسانیتی که در نگاهِ این روز‌هات هست به این جشن، که اگر میشه پدر و مادر رو خوشحال کرد با یک جشن، چرا که نه. وگرنه تو و الف که تعهد و همراهیتون رو در طولِ این سالها آزمودین و تجربه کردین. از خوشحالیت خوشحالم و برات آرزویِ سعادت و خوشبختی‌ می‌کنم. ضمناً برخلافِ یکی‌ از خواننده ها، احساس می‌کنم هرچه گذشته پخته تر مینویسی. به پایِ هم پیر بشید، با سلامت و عزت.

  39. ناشناس می‌گوید:

    خیلی خوب نوشتی. مثل همیشه البته
    عزیزم خب کمتر بخور که این طوری نشی. تو چند تا پستت اینو دیدم که زیاده روی می کنی!
    کمتر الکل بخور 🙂

  40. سین بانو می‌گوید:

    بهت تبریک می‌گم دانشمند جان.
    بالاخره شما هم مثل من دم به تله دادی و صد البته کل این رابطه رنگ و بوی جدید می‌گیره.
    فصل نو زندگی مبارک

  41. شیرین می‌گوید:

    مبارک باشه دانشمند جان. 🙂

  42. wishmesummer می‌گوید:

    مبارکه.. باشد که کلی حال و حول کنین.

  43. maryam می‌گوید:

    تبریک دانشمند جان. غیر منتظره بود .خیلی براتون خوشحالم. خیلی دوست دارم ببینم این حلقه کذایی چه تاثیری روی رابطتون میذاره.

  44. sherry می‌گوید:

    مبارک هر دوتون باشه!

    در مورد تاثیر حلقه و ازدواج توو تغییر احساسات و این ها، چون خودم بعد از هفت سال فقط هم تقریبا از روی حس اینکه نمی تونستم به عشقم بگم نه، حلقه رو گرفتم و این ها، بگم، بعد از ازدواج فقط چند روزی حس آدم یک جوری، البته به طرز لوکسی متفاوت و مثبت تر هست، اصلا هم معلوم نیست چرا! بعد از چند ماهی کلا همه چی مثل قبل در صلح و صفای کاملا عادی خودش فرو می ره، البته با فرض اینکه رابطه ی طولانی به دلیل تفاهم و صلح دوطرفه است.
    به هر حال دیدم خیلی ها پرسیدند خواستند بدونند بعدش حلقه چه اثری می گذاره گفتم تجربه ی خودم رو بگم، که اصولا برای من که اثری خاصی نداشت.

    باز هم براتون خوشبختی آرزو می کنم.

  45. xs می‌گوید:

    راستش من هیچوقت براتون کامنت نذاشته بودم اینبار دیگه بر تنبلی غلبه کردم و وظیفه خودم دونستم به عنوان کسی که شما رو میخونه و دوستتون داره از ته دلم تبریک بگم .

  46. امید می‌گوید:

    سلام
    تبریک میگم. امیدوارم تا آخرش با هم باشید.
    یک هدیه برات دارم برای اندازه کردن انگشترت. یه چسب دو قلوی بی رنگ میخرید. یه کم از اون رو بعد از مخلوط کردن داخل حلقه میریزید تا قطر داخلش رو کم کنه و قبل از سفت شدن یه خورده انگشتر رو میچرخونید تا باندازه یک هلال کوچک داخل حلقه یعنی جائیکه با زیر انگشت تماس داره سفت بشه. فقط بهش انگشت نزنید تا بد رنگ نشه. تا چند سال حلقه اندازه خواهد بود. هرموقع انگشتر کوچیکتر شد میشه چسب رو کند.
    خوشبخت باشید و باز هم بنویسید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: